| Ynse's profileFlatland-climbingPhotosBlog |  Tools  Help |
|
Flatland-climbingBe free and climb January 27 C-1 of Cursus 1 Venediger14 lange uren in een bus en dan nog wel royal class, niet echt een goede start van een beklimming met een hele lange omweg en zeker niet wanneer er geen tijd is voor aanpassing.
En die was er niet.
Zo begon onze eerste reis naar de bergen althans de mijne, Egbert had al een paar keer mogen genieten op wandel reizen, maar voor beide was dit de eerste keer dat we hier waren om te klimmen.
Op aanraden van de KNKBV melden we ons aan voor een blok 1 cursus in de Ith, zo konden we de nodige knopen en touwtechnieken aan leren die nodig waren voor de dingen die we wilden doen.
Het is 1 juli rond een uur of 9 s'ochtends als we op het station van Mittersil doodmoe uit de bus rollen, het beetje slaap dat we hebben gehad hebben we door moeten brengen in een onmogelijke houding op de royal class stoelen.
De chauffeur was zo vriendelijk om onze rugzakken uit de bus te halen maar nu moet ik hem zelf dragen, en hij is zwaar, alles wat we nodig hebben voor een week zit erin en wanneer hij op mijn rug hangt voel ik dat ik eigenlijk niet voorbereid ben op wat er voor me ligt.
Lui als we zijn hebben we ook voor deze reis weinig tot niets gedaan aan conditie, dat de straf hiervoor op hoogte vele malen zwaarder is dan op zee niveau weet ik dan nog niet, ignorance is bliss zegt men dan.
Vanuit Mittersil moet er nog een paar kilometer gelopen worden tot de start van de tocht, het dorpje Hollersbach dat aan de ingang ligt van het dal met het riviertje dat het dorp zijn naam geeft.
We besluiten om bij de bus halte te wachten op een bus die ons die kilometers zal brengen, het is warm en we hebben beide geen zin om ons zelf stuk te lopen op zo'n klein stukje.
Hollersbach.
Wanneer we het kleine parkeer plaatsje oplopen aan de ingang van het dal komen we onze eerste tochtgenoten tegen, de twee komen van de Neu Fürther Hut en hebben daar de nacht doorgebracht om aan te passen en gaan na een nacht in het dal morgen weer omhoog.
Omdat er voor ons geen tijd is gaan wij in één keer omhoog en zullen daar de hele week blijven.
Als we ons voorgesteld hebben en een route beschrijving hebben gekregen begint de wandeling naar boven.
De wandeling start kalm stijgend over een rotspaadje door een vochtig berkebos, onder ons perst het riviertje zich door een smalle doorgang in de rotsen
Na een klein half uur komen we aan het einde van het bos en opend de vallei zich en kunnen we in de verte ons doel zien.
De kleine smalle bergpaadjes waar ik op gehoopt had zijn ver te zoeken, het grootste gedeelte van de aanloop naar de hut loopt over de brede dal bodem, helemaal achterin stopt het dal abrupt en loopt het pad zigzaggend de bergen in.
Door de lengte van de aanloop en de hoogte die je ongemerkt maakt krijg ik pas aan het einde van het dal voor het eerst last van de hoogte, ik ben duizelig en voel me vaag.
De helling aan het eind van het dal is hoog maar het pad, hoewel steil, is goed te belopen en bovenin mag ik de eerste stappen in bergsneeuw zetten, een klein sneeuw veldje dat de zomerzon weestaan heeft blokkeert ons de toegang tot een hoger gelegen vallei.
Al glibberend op onze D-schoenen steken we over en staan we bijna 1000 meter boven ons start punt.
Nog een heel stuk boven ons lonkt de hut, bedriegelijk dicht bij want het duurt nog een kleine twee uur voor we daadwerkelijk de deur open kunnen doen.
Als we de eerste meters berg hebben gedaan zien we vanuit het dal donkere wolken naar boven kruipen, onweer, we kijken er met verbazing naar, voor het eerst zie ik het weer van onder komen.
Egbert besluit om zijn waterdichte laag aan te trekken, ik opper dat het niet zover meer naar de hut is en dat ik het wel red zonder.
Als na tien minuten de bui losbarst heb ik niet eens de tijd om mijn rugzak af te doen en mijn broek te pakken, ik ben tot op de huid nat en mijn broek zal de hele week vochtig blijven.
Neu Führter.
De hut staat op een klein plateau op 2002 meter boven NAP met als toegevoegd extra het diepste bergmeer van Oostenrijk op loopafstand.
Het begint al te schemeren als we aankomen en de lichten in de hut branden al, moe stommelen we de hut in trekken onze modderige schoenen uit, te vroeg blijkt want de waard meld ons dat de hut voor vanavond vol is en we onze spullen in het winterraum kwijt kunnen.
Te moe om nog moeite te doen lopen we op hutten slofjes en zonder jas naar het winterhok en brengen onze spullen in slaap stelling.
Een zuinig lichtje doet zijn best om de keuken te verlichten maar verder komt hij niet, in het half donker proppen we onze rugzakken in het lager en verkleumt lopen we in het donker terug naar de hut.
Na een uur en twee borden eten zitten we tevreden achter een koele pint, ik voel me grappig en Egbert heeft hoofdpijn, hoogte doet vreemde dingen.
Hans Grübel
Met kalme tred zien we de volgende ochtend iemand omhoog komen, het is onze gids en leraar Hans Grübel een meubelmaker uit Pinzgau, die zoals veel bergbewoners ook ski en klim gids is.
Zoals veel gidsen heeft hij een diepe koper kleur en een gegroefd gezicht beide beroepsmatige risico's.
Wat nog meer opvalt is dat de man een practisch onverstaanbaar accent bezigd, hoewel mijn duits goed is begrijp ik de helft van wat hij zegt niet, toch kunnen we met handen en voeten een redelijk gesprek voeren.
Hij zal ons morgen mee nemen naar onze eerste bergtop en de rest van de week bij staan als we de oversteek gaan maken om de Venediger te beklimmen.
Larmkogel
De huis berg van de Neu Führter, een top aan het einde van de graat waar je tegenaan kijkt als je voor de hut staat.
Met zijn 3022 meter hoogte niet echt een grote berg, echter er moet vanaf de hut meer dan 1000 meter gestegen worden.
Hans wil om 7 uur s'ochtends vertrekken en raad ons aan om vroeg te gaan slapen want morgen word een zware dag.
Als om half 6 het eerste horloge piept heb ik nog geen oog dicht gedaan, of het nu de hoogte is of alle indrukken die ik heb opgedaan laat ik even in het midden maar ik voel me geradbraakt en heb eigenlijk geen zin om op te staan.
Omdat ik me niet lekker voel en toch geen ochtend eter ben besluit ik het ontbijt dat bestaat uit Oostenrijks brood over te slaan en het bij koffie te houden.
Niet slim !
Om 7 uur stappen we het pad op dat richting de Larmkogel loopt, het eerste stuk loopt recht naar beneden en bij het meer steken we een brug over die er verdacht nieuw uitziet, na enige vragen blijkt de brug inderdaad nieuw, de oude was weggespoeld in de laatste storm.
Eenmaal aan de andere kant begint het pad direkt te steigen, al zigzaggend maakt het gras langzaam plaats voor steen en sneeuw en al gauw komen we aan op het grote sneeuwveld dat onder de top ligt.
Halverwege komen we een klimmer tegen, het blijkt een vrouw die alleen aan een hutten oversteek bezig is, ze durf het laaste stuk niet alleen te doen omdat het weer omslaat en vraagt of ze mee mag, Hans bindt haar in en met het nieuwe team lid doen we het laatste stuk dat over een rotsband loopt.
Na een groeps bergheil op een top zonder uitzicht keren we om en beginnen aan de afdaling.
Onderweg naar beneden leert Hans ons een knikzekering, een zeer eenvoudige maar doeltreffende manier om iemand te zekeren, ik stond versteld van het rem vermogen.
Het hoogte punt van onze lessen op de Larmkogel is voor mij echter het schoen skiën, Hans gebruikt de methode vaker om sneller af te dalen en inderdaad na even oefenen glijden we met een rotgang de berg af, een expieriment met mijn rugzakhoes loopt maar net goed af, de snelheid is al snel te hoog en ik kan maar net op tijd stoppen voor een rotsblok op mijn route.
Als we rond 3 uur weer bij de hut zijn heeft de hele groep het wel gehad en het nieuws dat we morgen gaan oefenen bij de hut word bijna met gejuich onthaald het betekent namelijk uitslapen.
C-1
Na weer een slechte nacht, en met een holle maag besluit ik de volgende ochtend voorzichtig te beginnen met cornflakes en een half stuk brood.
Al na de kom cornflakes begint mijn maag heftig te protesteren en eerbiedig leg ik het stukje brood terug op de schaal, zelfs een tweede koffie word niet getollereerd.
Gelukkig is een lunch pakket bij de prijs inbegrepen, dat dit de lunch niet haalt maar tijdens de eerste stappen buiten de hut al word verorberd lijkt me duidelijk.
Hier kom je de man met de hamer niet tegen, hij doet de deur voor je open als je weg gaat en loopt altijd een stap achter je.
Vlak achter de hut en een stukje hoger ligt tussen de rotsen een behoorlijk sneeuwveld, hier gaan we vandaag leren remmen in de sneeuw.
Als we boven aan zijn legt Hans ons uit wat we moeten doen, en laat ons vervolgens zelf modderen. Het is de bedoeling om ruggelings naar beneden te glijden, jezelf op je buik draaien en dan je vingers en tenen in de sneeuw steken en jezelf opdrukken, door het gewicht van je lichaam drukken tenen en vingers in de sneeuw en rem je.
Het is wel raadzaam om dit snel te doen want je gaat al gauw te snel voor deze methode.
Als Egbert en ik dit aan Hans voorleggen en hem zeggen dat we ook met stijgijzers en pickel willen remmen begint hij te protesteren, hij vind het eigenlijk te gevaarlijk, de kans dat je stijgijzers gaan "happen" is groot en resulteert bijna altijd in ongelukken.
Als we toch aan blijven dringen omdat het in de cursus brochure was beloofd en we het zelf belangrijk vinden, per slot loop je veel en vaak op die dingen, dus vinden wij het belangrijk om het te leren.
Hans lost het op door iedereen zijn eigen keus te laten maken, wie wil remmen mag het proberen.
Door ons net zelf te laten prutsen had hij voorkomen om zelf nat te worden, nu moet hij echter zelf ook de sneeuw in.
Hans laat zich op zijn rug langzaam naar beneden glijden en maakt snel vaart, onder het roepen van onverstaanbare Oostenrijkse commando's draait hij zich razendsnel op zijn rug terwijl hij zijn benen omhoog draait om zo te voorkomen dat zijn ijzers gaan happen, steekt zijn pickel met de doorn in de sneeuw en staat binnen een paar meter stil.
Nu mogen wij.
We staan met zijn drieën boven aan de helling, Egbert, ik en Marco, die de cursus doet als voorbereiding op een beklimming van de Cho Oyu.
Langzaam glijden we naar beneden en beginnen meteen te remmen, als we dit een paar keer hebben gedaan en de beweging begrijpen durfen we iets sneller.
Hans staat bovenaan goedkeurend te knikken en met complimenten sluiten we de dag af en lopen rustig weer naar de hut, warm eten en koud bier.
Theorie.
S'avond's zit iedereen rond de grote tafel waar Hans de kaart van het gebied heeft uitgespreid, hij wil ons vanavond uitleggen hoe we een tour planning moeten maken met behulp van kaart kompas en hoogte meter.
Bedriegelijk eenvoudig want een fout is snel gemaakt, Hans pikt dan ook snel alle fouten uit onze eigen gemaakte tourplanning en legt geduldig uit wat we fout hebben gedaan en hoe we dat kunnen voorkomen, hij legt een sterke nadruk op het belang van een goede planning, bij slecht zicht kan een goede tour planning het verschil tussen leven en dood betekenen.
Ook kan hij niet nalaten om even te melden dat een G.P.S niet altijd werkt, daarom draagt hijzelf alleen maar analoge instrumenten bij zich, die doen het altijd.
Ik vond en vind dat nog steeds een goed argument tegen electronische navigatie apparatuur, als we het jaar daarop in Zwitserland zijn, op weg naar de Theodull hut weigert Rick zijn G.P.S verbinding te maken terwijl we in open terrein lopen.
Een tourplanning kan ik nog steeds maken.
Neu Fürther - Neu Präger, de grote oversteek.
Onbijt, één kommetje cornflakes, één donker stukje Oostenrijks brood met jam en twee mokken oploskoffie.
Mijn maag houd zich sterk als we de eerste stappen richting Neu Präger zetten.
Mijn onbijt of het ontbreken daarvan was Hans opgevallen en had me gezegd dat ik het morgen nodig zou hebben, het word een lange zware dag.
Het eerste gedeelte van de oversteek begint achter de hut, het pad golft op en neer en we maken op een plezierige manier kalm hoogte.
Na een tijdje komen we bij het eerste "gevaarlijke" stuk, we moeten onder een grote rotswand door die door Hans de Rote wand word genoemd, op de kaart loopt deze wand uit in een klein piekje, Abretter genaamd, wie hier gelijk heeft laat ik even in het midden.
De Rote wand is wat de Britten een "shooting gallery" noemen, zo nu en dan zien we stenen naar beneden rollen en onder ons in de diepte verdwijnen, sommige stenen zijn groot, heel groot, en laten een groot stofspoor achter.
Wanneer we onze rugzakken afdoen om de helm te pakken krijgen we de opdracht om onze pas te verhogen en zonder helm de traverse te doen, Hans heeft niet eens een helm bij zich, half rennend duiken we achter Hans de wand in zonder om of omhoog te kijken.
Ongeschonden bereiken we de overkant.
Als we veilig aan de overkant staan kunnen we het laatste stukje doen voor we op de Rote Scharte zijn, een kort stukje door rots van een graadje II UIAA dus ook hier doet Hans niet moeilijk, alles blijft in de rugzak en we klimmen rustig achter elkaar aan naar boven.
Als ik mijn hoofd boven de scharte uitsteek onvouwt zich een schitterend panorama, een groot, licht glooiend, plateau bied uitzicht op wat de hele wereld lijkt en hier krijgen we voor de eerste keer ons doel in zicht, onder een strakblauwe lucht staat in de verte de op twee na hoogste berg van Oostenrijk de Gross Venediger, als alles meezit staan we morgen daar boven op.
Maar zover is het nog niet, boven op het plateau nemen we eerst een pauze, eten iets en Hans verteld ons waar we zijn en waar we straks langs gaan, het zwaarste stuk moet nog komen.
Om bij de Neu Präger te komen moeten we weer naar beneden, naar de dalbodem, meer dan 1000 meter dalen een creepy gletsjer beek oversteken en weer een omhoog traverserend aan de andere kant van de vallei.
Het laatste stuk valt me zwaar, ik zit er doorheen en het terrein helpt ook niet mee, het pad loopt door en over ongelijke treden en stenen en ik val een behoorlijk eind achter.
Het laatste stuk loop ik samen met Hans die me aanspoort met de belofte van koud bier.
Neu Präger.
Nog geen vijf minuten achter de rest stappen Hans en ik het terras van de hut op, ik slinger mijn rugzak af en ga op het bankje voor de hut zitten, het eerste wat ik doe is mijn schoenen uit.
Na een dag op D-schoenen voel ik me vederlicht en als ik de eerste slok koud bier proef ben ik de hele dag vergeten, gelukzalig zit ik voor me uit te staren in de avondzon.
Mijn rust word wreed verstoord als het eten klaar is, als ik weer op aarde ben voel ik me leeg en hongerig.
De hutten waard zet een grote pan op tafel met iets dat lijkt op roerei, het heet kaisersmarren en blijkt een soort pannekoek te zijn, wat het ook is of mag heten het is veel, vet en ontzettend verzadigend en ik laat het me goed smaken, wat ik ook mag vinden van het brood, de Oostenrijkse keuken is niet te versmaden.
Venediger.
4 uur, en een uur voor we op pad gaan, een uur voor aankleden, wakker worden en onbijt en hoewel ik me redelijk voel wreekt een week zonder noemenswaardige slaap zich.
Vijf uur, ik snuif de koude ochtend lucht naar binnen, in het half schemer begint de groep langzaam te bewegen op weg naar de top van de Gross Venediger.
Langzaam daalt het pad van de hut naar de gletsjer, de Schlatten kees.
Na een klein uur lopen komt plotseling de zon over de kam waar we onder lopen en zet de gletsjer in vuur en vlam, beneden ons ligt het dal nog verscholen in de ochtend wolken en in de verte zie ik de top van de Gross Glockner, de hoogste top van Oostenrijk.
Ik kan niet anders doen dan in verwondering kijken naar wat er zich voor me afspeelt en ik moet echt iets wegslikken.
Als ik ontwaak uit mijn trance is de groep al een eind verder en moet ik aanpoten om weer aansluiting te vinden, we lopen nog niet aan touw, maar ik had dit moois niet willen missen.
Klam van het zweet sluit ik aan op het moment dat Hans besluit om een pauze in te lassen en de stijgijzers aan te doen.
Dan gebeurd het enige "ongeluk" van de hele week, de riem van Egbert zijn stijgijzer breekt en zou onherroepelijk omdraaien betekenen, gelukkig hebben we dit van tevoren besproken en hebben voor deze situaties een zak tie wraps mee, vooral grote maten, eerlijk gezegd had ik ze meegenomen voor rugzak reparaties maar ik ben allang blij dat ik ze bij me heb.
Na de reparatie en een lunchpakket gaat de reis verder, we stappen de gletsjer op die snel begint te steigen.
Na een slecht weer periode zijn we de eersten die via deze route naar de top gaan, we mogen dus ons eigen spoor maken.
We ronden in gestaag tempo de rots kam rechts van ons en komen zo op het steilste gedeelte van de gletsjer, hier gaat de unterer Schlatenkees over in de oberer Schlatenkees, een enorm gletsjer bekken met aan het einde de berg waar het allemaal om draait.
Dat de weg naar hier niet zonder risico is laat een gigantische spleet zien die we onderweg naar boven tegen komen, door alle sneeuw van de laatste weken zijn de andere spleten niet zichtbaar maar zeker aanwezig zo laat Hans ons zien als hij uitlegt waar we op moeten letten, zo pikken we overal om ons heen de gaten en scheuren er tussen uit.
Hier rondlopen zonder de nodige voorbereiding komt neer op een spelletje rusisch roulette waarbij je meestal aan de verliezende hand bent, ik mag op de terug weg van Hans een kleine afdaling maken in dezelfde spleet, zo kan hij mooi dingen uitleggen en ik krijg de kans om te zien hoe zo iets er nu uitziet van dichtbij.
Als ik me rustig over de rand laat zakken voel ik dat de temperatuur drastisch naar beneden gaat en als ik stil hang halverwege de spleet en Hans les geeft begin ik al te rillen.
De spleet waar ik in hang lijkt zo groot als een kathedraal, onder me verdwijnt het gat in de inktzwarte diepte.
Als je hier valt is er geen reddings dienst die je er uit kan halen, ze zijn waarschijnlijk net op tijd om je lichaam te bergen.
De zin van het klimmen.
De oberer Schlatenkees gaat geheel aan me voorbij, door de steady tred die we aanhouden en de emoties die vanaf hier los beginnen te komen ben ik vooral in mezelf bezig, zie niemand meer om me heen en kan alleen nog maar in de voetsporen van Hans stappen, zelfs wanneer we de Venediger zelf oplopen merk ik weinig van de steiging die behoorlijk is.
Als we de voortop bereiken zie ik opeens allemaal mensen om me heen, de meeste zijn op weg naar beneden en kijken nog een laatste keer achterom.
Wij moeten nog 50 meter over een mes scherpe graat om op de top te komen, van binnen sta ik op barsten en met betraande ogen doe ik de graat, geef het top kruis een knuffel en dan kan ik mezelf niet meer inhouden als een kind begin ik te huilen en zak op mijn knieën, ik kan niet meer, iedere vezel in mijn lichaam is moe maar ieder vezel weet dat het hier wil zijn op dit kleine stukje aarde hoog boven alles veheven.
Een gevoel waar je alles voor wilt geven omdat het je diepste raakt, je laat voelen dat je leeft
Een gevoel waar ik mischien voor zou willen sterven.
Als ik het uitzicht bekijk kan ik niet anders dan intens gelukkig zijn.
Egbert is er niet veel beter aan toe ook hij kan zijn tranen niet binnen houden, zonder iets te zeggen omarmen we elkaar.
Na de topfoto is het gebeurd, Hans waarschuwd dat we op moeten schieten de wind haalt aan en we moeten nog naar beneden, de top is slechts het halfway point van de beklimming.
Vlak na de graat besluit Hans om een stuk af te snijden door rechtdoor af te dalen in plaats van eerst naar rechts te gaan en via de zelfde weg afdalen waar langs we omhoog zijn gekomen.
In de luwte van de wand nemen we een korte pauze voor iets te eten en dalen dan verder af naar de veiligheid van de hut.
S'avond's zit ik stil van de ondergaande zon te genieten en laat de hele dag nog een keer in gedachten voorbij gaan.
Ik ben in en in moe maar o zo voldaan en wat de dag van morgen brengt zal me een zorg zijn.
Neu Präger - Neu Fürther.
De volgende dag vertrekken we vroeg, zij het iets minder vroeg dan toen we hier naar toe kwamen, ik voel iedere spier in mijn lijf en mijn rugzak weegt een ton en het voelt alsof er diepe groeven in mijn schouders worden gesneden.
De hele groep loopt een beetje ongedisciplineerd naar beneden, ik ben dus niet de enige die de week voelt.
Het stuk richting de Rote Scharte is pure gruwel en ik begin achterop te raken, Hans wil via een klein piekje en een andere kant zodat we de hut vanaf de Larmkogel naderen.
Op de Seekopf houden we nog even pauze om daarna het laatste stuk in één keer te doen.
Als we onder de graat zelf komen en op de gletsjer staan ziet Hans dat hij een inschattings fout heeft gemaakt, het is nog zo warm dat er boven ons met grote regelmaat troep los komt.
Hans had verwacht dat het rond de tijd dat we er zouden zijn alles wel weer vast zou zitten door de dalende temperatuur.
Zo word ons duidelijk dat ook onze gids niet onfeilbaar is en ook fouten kan maken.
We worden weer in twee touw groepen verdeelt en de race begint, Hans zet de pas er goed in en het is duidelijk dat hij zo snel mogelijk dit stuk voor bij wil.
Letterlijk rennend leggen we gletsjer af en als ik mezelf kan uitbinden laat ik iedereen voor gaan en daal na een verdiende rust alleen af en weer omhoog het laaste stuk naar de hut.
Naar huis.
De volgende morgen kunnen we uitslapen en pas rond een uur of 10 zitten we voor de hut aan de koffie, 1 uur besluiten we de rugzakken om te doen en naar beneden te gaan, naar de wereld die ons maar een beetje vreemd aankijkt en die wij eigenlijk niet kunnen uitleggen waarom we dit willen doen.
Als we s'middags in Mittersil aankomen hebben we nog een paar uren voor de bus ons weer oppikt.
Omdat we beide honger hebben besluiten we eerst te gaan eten, het meisje dat ons bedient blijft vriendelijk maar een beetje zuur naar ons lachen en we denken dat onze duitse humor overkomt, als we later in de bus zitten en we geconfronteerd worden met onze lichaamsgeur begrijp ik waarom ze zo vriendeljik bleef. we stinken echt een uur in de wind.
9 uur s'avond's en de bus rijd het plein van het station op, de reis naar huis begint, we slingeren onze rugzakken onder in de bus en nestelen ons achterin, drinken het mee genomen bier op en zingen luid mee met de radio.
Als de chauffeur even naar achter komt om kennis te maken fluistert hij ons toe dat hij de airco op ons stuk even aan zet
volgens eigen zeggen om toch even te kunnen roken, achteraf zal het ergens ander voor geweest zijn.
Na 15 uur hobbelen we het parkeer terrein achter de jaar beurs in Utrecht op, we zijn weer thuis, het laatste stuk laten we ons rijden door Klaas.
Een volle week bergen en een voille week om bij te komen maar voor mij een onvergetelijke ervaring en de tocht die me heeft laten zien waar ik naar toe moet, iedere keer weer.
December 14 Schweifinnen via feratta Vanaf de camping gezien ligt daar vlak tegen over hoog boven het dorp een grote holle rotswand, ik heb me altijd afgevraagd of daar ook geklommen werd, en ja sinds een klein jaar kan er geklommen worden en wel in een splinternieuwe klettersteig.
De pas aangelegde Steig bestaat uit drie delen maar kan ook als één route gedaan worden. De instap is redelijk eenvoudig te vinden vooral vanaf de matterhorn camping.
Steek het spoor achter de camping over en volg dan het pad links van je, dit pad neemt je mee richting Edelweis, onderweg kom je vanzelf een bord tegen met Klettersteig Schweifinnen, een klein spoortje brengt je naar de instap.
Het eerste stuk loopt onder de wand door en is het eenvoudigste deel, een stukje zeer geschikt voor kinderen.
Na dit stuk loopt het spoor een beetje vreemd, wij maakten hier de fout om verder naar boven te gaan waar het eerste stuk ophoud.
Wanneer je op een kleine alpenweide komt loopt er ook een spoor naar rechts. dit loopt naar de hoofd prijs, de grote wand.
Het was mijn eertse keer in een klettersteig en ik moet toegeven dat ik nerveus was, hoewel ik al jaren klim blijft hoogte me soms parten spelen.
Een klettersteig set kopen is niet echt nodig mits je zeker weet dat je geen grote klappers kan maken.
Wij hebben twee schlinges van 1.20 genomen die bij elkaar geplakt zodat je knie er niet in vast kan raken, met een ankersteek aan de gordel bevestigd en twee gewone hms karabiners gebruikt voor het zekeren aan de kabel.
Karabiners schlinges en je gordel kunnen alle drie 2,5 ton dragen dus de kans dat ze breken is nihil.
De route door de hoofdwand, die vanaf de camping duidelijk zichtbaar is, loopt door een overhangend gedeelte met zo nu en dan een traverse met veel lucht onder je zolen.
De rots is schoon en vast en op grote stukken zijn er geen ijzeren pennen om op te lopen maar loop je recht door de wand op de rots zelf (zie foto's)
De route word verbonden met twee bruggen gemaakt van een halve boomstam, deze liggen los op de pennen en geven een extra creepy tintje aan de ervaring.
Verder zijn er twee grote ladders en een kleintje aan het einde van de route, de eerste is luchtig en zoals ik al zei nog niet ingeslepen dus bij iedere stap naar boven beweegt hij en maakt naargeestige geluiden.
De tweede ladder zit in het midden van de route en verbind het eerste hoger gelegen stuk met het tweede lager gelegen gedeelte, deze ladder is in de rots zelf bevestigd maar niet eenvoudig om op te komen omdat de karabiners van links naar rechts moeten worden verplaatst en jij een vreemde draai moet maken om in de goede positie te komen, kijk even goed voor je de instap doet, dit is eigenlijk de enige plaats in de steig waar een valkans zit en hoewel je vast zit lijkt het me geen pretje om in een ladder te vallen, waarom ? wel, de haakafstand zit rond de anderhalve meter, dit gecombineerd met je schlinges zit je al gauw op 2.5 meter.
Wat krachtenleer en val dynamiek hier van zeggen is niet mild maar ik wil me hier beperken tot het feit dat een val op deze plaats heel erg veel pijn zal doen en Air Zermatt door de ligging van de wand hier verdomd weinig kan doen.
De derde ladder is drie treden groot en als je boven bent kun je de eerste boom vastpakken.
Hier eindigd het tweede gedeelte, door tijd gebrek moesten wij omkeren maar hebben nog wel even een snelle blik in het vervolg geworpen, vanaf hier loopt er nog een route door een grote wand en nog een sportklettersteig recht omhoog.
Ik heb hier nog geen verdere info over maar de sport steig raad ik alleen aan als je goed kunt klimmen en een goed klettersteig set hebt want de vallen die je hier kunt maken zijn vele malen groter en krachtiger dan in een traverse.
De route die wij hebben gedaan is een éénvoudige route maar zeer luchtig, dus niet echt voor beginners op hoogte.
De beheerder van de Matterhorn camping is ook gids en kan je meenemen voor een tocht.
Tijd die er voor staat is 2.5 uur, en als je relaxed doet dan ben je dat ook wel kwijt, vooral het uitzicht over het dal dwingt je vaak om even te gaan zitten en te genieten.
Als je net als ons besluit om de route om te keren en als terug weg te gebruiken kan het in een klein half uurtje tot de eerste ladder.
Schweifinnen is een heel goed begin van een leuke week Zermatt.
November 14 Breithorn : een beklimming in drie delen5 jaar bergen 4 jaar Zermatt, ik kan het dorp onderhand dromen, van Matterhorn camping tot Hennu stal.
Zermatt het immer veranderende bergdorp met zijn drommen toeristen, die 365 dagen per jaar met de Glacier Express het dorp binnen worden gebracht.
Zermatt met zijn geur van dieselolie en pizza omringd met een paar pronkstukken van alpiene architectuur, waaronder de publieks trekker de Matterhorn.
Als deze berg door Global Warming ooit nog eens haar top laat vallen zal Zermatt zeker een stille dood sterven. Maar goed zover is het nog lang niet dus tot die tijd kan er nog volop geklommen worden.
Zoals ik al zei 4 jaar Zermatt met een kleine uitstap naar Grindlewald in 2005.
Het hoofd doel de Breithorn onstond nadat Egbert en ik in 2001 een C1 cursus bij de KNKBV hebben gevolgd, als eerste berg kozen we de Breithorn omdat deze 4000er bekend staat als zeer eenvoudig en makkelijk bereikbaar, in alpiene kringen word de berg eigenlijk alleen maar gebruikt om zich aan te passen aan de hoogte als voorbereiding van het echte werk.
Het spoor naar boven word soms spottend "the Ant hill trail" genoemd naar de slierten klimmers die zich op een mooie zomer dag naar boven wagen.
Echter voor de beginnende klimmer is de eerste blik op de Breithorn overweldigend, vooral de imposante noordwand waar je een mooi uitzicht op hebt als je met de lift naar Klein Matterhorn gaat voor de start van de normaal route over de west flank.
Onze eerste keer in 2002 liep uit op een mislukking en een gletsjer passage liep nog maar net goed af, op onze eerste reis werden we meteen met de neus op de feiten gedrukt.
Na twee dagen Theodull hut, waar vanuit we de klim hadden willen doen, zijn we afgedaald zonder de berg ook maar één te hebben gezien.
Zelfs de poging van Rick en mij om de steen hoop achter de hut, de Theodullhorn te beklimmen liep uit op niks omdat we gewoon niets meer konden zien.
In 2003 keerden we terug met een hoop nieuwe kennis en goede moed, echter zonder Rick die het nodig vond om een paar maanden daarvoor tijdens een stupide snowboard stunt zijn schouder te slopen.
Weer was de Breithorn het doel, alleen dit keer wilden we vanaf de Klein matterhorn starten wat een tijd besparing opleverd van 4/5 uren lopen vanaf de Theodull hut.
Ondanks slecht weer en mist besloten we toch een poging te wagen omdat er nog steeds gegidste groepen naar boven gingen.
Eénmaal op de gletsjer voelden Egbert en ik beide een constante tinteling onder onze muts, omdat we niet wisten wat het betekende werd de tocht gewoon voortgezet, achteraf bleek dit een oplopende statische lading in de lucht te zijn, dit gebeurt vlak voor een onweers bui los barst.
Een wijze les die ik niet zal vergeten, en ook nergens anders had kunnen leren.
Het spoor loopt ieder jaar ergens anders afhangende van hoe de gletsjer zich beweegt, in 2003 liep het spoor het eerste gedeelte van de west flank recht omhoog tot ongeveer het rots eiland halverwege, vanaf daar traverseert de route kalm stijgend richting de top.
Toen Egbert en ik bij de start van de traverse waren en een pauze inlasten keken we voor de eerste keer achterons en zagen vanaf drie kanten donkere wolken omhoog komen, omdat we uit een land komen waar we altijd onder het weer zitten was het voor ons eigenlijk niet meer dan ontzettend interesant om te zien hoe zoiets er van boven bekeken uitziet. Van geen kwaad bewust maakten we aanstalten om verder te klimmen toen er in razende vaart een gids met drie klanten achter zich aan ons naar benden toe passeerde, toen ik hem nariep hoever het nog naar boven was snauwde hij mij een kwaad klnikend "Blixen" toe en rende door.
Het enige wat ons te doen stond was zo snel mogelijk af te dalen en daarmee onze poging op 100 meter onder de top op te geven.
Wegens relationele verplichtingen werd 2004 een solo reis, Rick zat met zijn vriendin in Turkije en Egbert was met vriendin in de Schotse highlands voor de Nevis experience die overigens succes opleverde in record tijd.
Omdat bergen verslaafd maken kon ik niet anders dan alleen gaan om te krijgen wat ik wilde.
En ik wilde niets anders dan de top, nog een keer omdraaien was voor mij geen optie.
In een week die niet mooier had kunnen zijn zag ik de hele Matter vallei, van alle kanten, vanuit alle hoeken.
Ik had me helemaal gehouden aan het protocol van aanpassing en ben een paar keer omgedraait omdat ik het weer niet vertrouwde.
Achteraf onnodige maar op het moment goed gemaakte beslissingen, bij twijfel niet door gaan.
Op de dag dat ik de beklimming van alweer de Breithorn had geplanned regende het, de vallei was dicht gepakt met donkere wolken en wat de condities op 4000 meter zouden zijn wilden ik niet over denken.
Toch besloot ik, nadat ik in een kleine opklaring de top had gezien, om toch omhoog te gaan om in ieder geval te kijken hoe het boven was. Boven aangekomen bleek er een serieuze storm te razen en van achter de ramen van de hut zag ik mensen tegen de wind in gebogen met hun spullen bezig, ik had om gewicht te besparen niets mee genomen, behalve stijgijzers en mijn pickel.
Ploegen die na 10 minuten weer omhoog kwamen omdat het hard waaide en koud was.
Na een uur had ik de moed verzameld om me aan te kleden en stijgijzers aan te doen.
De deur naar het Rosa plateau was amper open te krijgen door de wind die er tegen aan drukte, en eenmaal buiten moest ik mijn best doen om op de been te blijven, toch liep ik de storm in op weg naar gletsjer.
Op de gletsjer was de wind gaan liggen omdat deze in een kom ligt tussen het Rosa plateau en de Breithorn pas.
Hoewel ik hier op een punt stond om een beslissing nemen over wel of niet door gaan dacht ik alleen maar aan de top en aan niet weer willen omdraaien, ik besloor door te gaan met all risico's die daar bij horen.
Toen ik na een half uur nog niet was verzwolgen door een spleet begon ik meer vertrouwen te krijgen in een goede afloop.
Op de pas kwam ik twee klimmers tegen die vanuit Italie naar Zermatt op weg waren, een Amerikaan en een Israelier, na een kort gesprek bood de Amerikaan mij zijn spullen aan zodat ik met de Israelier verder aan het touw omhoog kon, ik zou ze die avond wel terug kunnen geven omdat we op de zelfde camping stonden.
Ik sloeg zijn aanbod vriendelijk af met het argument dat ik niet zover was gekomen om dan het laatste stuk niet alleen te doen, ik weet het, een arrogante uitspraak die graag terug zou nemen.
Tijdens de klim naar boven bleef de Israeliese klimmer steeds bij me in de buurt hoewel hij twee dagen daarvoor zelf de top al had bereikt, een stukje verantwoordelijkheid's gevoel waar ik die dag een vorbeeld aan had kunnen nemen.
In een onverminderdt doorrazend wind kwam ik na een uur op het punt waar de route de graat opgaat, hier werd ik onverwacht bijna van mijn voeten geblazen en kon nog net op mijn knieén vallen om niet de diepte in te glijden.
De graat zelf was smal en lang in 2004 en op sommige stukken kroop ik op handen en voeten naar boven.
Dan, het moment waar ik al drie jaar naar toe had geleeft, het moment waarop de route niet meer omhoog gaat en eindelijk de top is bereikt.
Mijn stille vriend uit Israel was nog steeds bij me en schudde me de hand met een felicitatie in een voor mij vreemde taal, hij heeft me gefilmd, foto's gemaakt en ik heb hem nooit naar zijn naam gevraagd, hij is ook niet met me afgedaald hij wilde een traverse maken van de hele kam. Een aanbod om mee te gaan sloeg ik af, éénmaal boven vond ik het eigenlijk gekken werk wat ik net had gedaan en wilde zo snel mogelijk van de berg af en terug naar de veiligheid van het dal. Ik ben alleen afgedaald, er was niemand meer op de berg, ben alleen de gletsjer weer afgedaald en ben veilig weer naar beneden gegaan.
Achteraf bekeken was de beklimming een succes maar dat ik daar de hoogste prijs voor wilde betalen had geen optie mogen zijn.
Ik heb nog een paar weken internet in de gaten gehouden en geen nieuws over ongelukken kunnen ontdekken op de Breithorn of rond Zermatt dus ik ga ervan uit dat ook mijn klimmaat veilig thuis is gekomen.
Bergen beklimmen betekent, dat je wat de Engelsen noemen the waiting game moet kunnen spelen, wachten tot alles in elkaar past en de condities zo zijn dat je omhoog kunt.
Dit is een moeilijk spel en we hebben dit in 2005 aan den lijve onder vonden toen het team uit elkaar viel omdat Egbert en ik ruzie kregen over wanneer we naar boven moesten om een poging te doen op de Eiger westwand.
Egbert wilde naar boven en ik wilde nog minstens drie dagen wachten op beter weer, na een uitwisseling van uitspraken over wel of niet aanwezige competenties werd besloten om de bende maar in de auto te gooien en naar huis te gaan.
Als rede kan ik alleen aanvoeren dat we een schema hadden waar we ons niet aan konden houden omdat het weer dat niet toeliet, en daarmee begint het wachten en door niet flexibel te zijn zul je dat spel altijd verliezen.
Om een herhaling te voorkomen besloten we in 2006 een lift pas te kopen voor een hele week zodat we toch veel konden doen en per dag konden bekijken wat mogelijk was.
Helaas kwamen we in Zermatt aan na een mooi weer periode, het was bezig om te slaan naar een periode van fóhn stormen.
De dagen begonnen mooi maar sloegen rond het middag uur om in winters weer met sneeuw en snel dalende temperaturen.
Dankzij de lift pas en de wetenschap van een jaar daarvoor was het mogelijk om in een korte tijd hoogte te maken en regelmatig de condities te kunnen bekijken boven de 3000 meter enzo geduldig een goed moment te kiezen. Er stonden drie doelen op de agenda met als hoofdoel weer de Breithorn, een beklimming van de noordwand van de Riffelhorn, de rots knobbel op de Gornergrat, en een voorzichtige poging op de Matterhorn met als doel de op 4000 meter hoogte liggende Solvay hut.
Doel 1 werd afgeblazen wegens sneeuw waardoor de route op Riffelhorn niet meer goed te beklimmen was.
Onze kennis van mobiel zekeren d.w.z. nutjes, hexen en cams is beperkt en we wilden geen risico's nemen door te gaan klimmen in natte rots.
Het is wel een mooie ervaring om eens mee te maken.
De Matterhorn was voor mij doel waar ik me stiekem op had voorbereid, ik was in 2004 bij de Hornli hut geweest en had even de instap gedaan, die drie meter hadden ervoor gezorgd dat ik terug wilde komen om te proeven van het klimmen op deze berg.
De veiligheid waar we de klim mee wilden doen liet niets te wensen over, we wilden niet in het donker klimmen en alleen maar ervaring opdoen in het klimmen in een bergwand als de Matterhorn.
We wilden zien of we ons aan de tijden konden houden die voor de klim staan om daarna te beslissen of er volgend jaar een poging kon worden gewaagd.
Hoofd criterium was echter het weer, de berg moest schoon zijn, er mocht geen vlokje sneeuw op de onderste helft van de berg liggen.
Bij aankomst leek alles mee te zitten, de Matterhorn stak zwart af tegen de blauwe achtergrond en er lag geen vlokje sneeuw onder de 4000 meter.
De route naar de Solvay kon voor ons veilig worden afgelegd bij dag licht.
Echter het lot besliste anders want bij het ontwaken op de tweede dag bleken de weergoden de Berg van een witte deken te hebben voorzien.
De Matterhorn was in nog geen 8 uren onbeklimbaar geworden voor iedereen, en zou dit de hele week zo blijven.
Door het uitvallen van de Riffelhorn en de Matterhorn kwam er meer tijd vrij om ons op de Breithorn te concentreren.
4 keer zijn we op de Klein Matterhorn geweest twee keer voor aanpassing en twee keer voor de Breithorn.
De eerste poging liep ongeveer 200 meter vanaf het Rosa plateau de gletsjer op, op niets uit het was zo mistig dat ik mijn eigen schoenen amper kon zien.
Na een kort babbeltje werd besloten om de poging af te breken en om te keren. Terug in de hut werd besloten dat we een spoor nodig hadden, wat die dag ontbrak, en tenminste 50 meter goed zicht.
Verder werd er geen beslissing gemaakt over het weer waar we eventueel in zouden klimmen, het was duidelijk dat Rick en Egbert de beslissing hadden gemaakt om te klimmen, wat er ook zou gebeuren.
De tweede poging was de dag daarop en al bij het uitstappen van de lift op Trockener Steg werden de kansen voor succes al kleiner, bij iedere stijgende meter richting Klein Matterhorn werd het zicht minder, de wind harder en de sneeuw dieper.
Bij de deur naar het plateau was het druk, er stonden veel mensen die met hun gids in discussie waren over of er wel of niet geklommen zou worden, waarbij het er soms heftig aan toe ging.
Omdat het zicht bijna nul was mochten we weer the waiting game spelen in de hut, wat het voordeel opleverd dat je de gesprekken van de gidsen onderling kunt horen.
Een welkome bron van informatie waar de gidsen in Zermatt niet scheutig mee zijn.
Na een anderhalf uur wachten en koffie drinken komt het plateau opeens vrij en beginnen de gidsen razend snel hun klanten te verzamelen, tijd om vertrekken.
Op het plateau word duidelijk dat de condities niet echt zijn verbeterd, het waaid hard en het is koud.
Omdat het al laat is besluiten een paar gidsen alsnog om een beklimming af te breken, en vanaf de gletsjer, die soms zichtbaar is zien we groepen om keren.
Wij besluiten om gewoon ons plan uit te voeren en vandaag de top te halen.
Met ons omhoog gaan alleen drie Nederlandse klimmers die als doel het Pollux bivak hebben.
De sneeuw op de gletsjer is zacht en daardoor is het spoor volledig kapot gelopen, om ons heen zien we overal de tekenen van verborgen spleten, we lopen stil achterelkaar aan en niemand maakt een opmerking over het gevaar waar we aan bloot gesteld staan.
Ik denk dat geen klimmer dat doet als hij bezig is met klimmen, het is iets dat je weet en accepteert maar nooit uitspreekt.
Ik sta ook elke keer voor de vraag die ik stel aan mijn team, waar wil je heen als het mis gaat, naar huis of hier blijven.
Ik vind het iedere keer weer moeilijk om die vraag te stellen en na de vraag word er met geen woord meer gesproken over gevaar, het contract word stilzwijgend ondertekend.
Als we de pas bereiken zien we vanuit Italie grote opbollend bloemkool wolken omhoog komen, na een gesprek met een afdalend gids waarschuwd hij ons om op de wolken te blijven letten, het blijken beginnende onweersbuien te zijn die als ze groter worden betekenen dat we heel snel omlaag moeten, weer laten we ons misleiden door het weer dat bij ons altijd boven ons is, we weten stomweg niet hoe een onweerbui er van boven af uitziet.
Dat hij deze informatie met ons deelt uit eigen beweging streelt mijn ego, wat hij me persoonlijk te melden heeft komt hard aan, hij blijkt ons al een tijdje in de gaten te houden en zegt me dat ik te langzaam ben, ik loop voor op dus dat is snel te zien al heb je dat zelf niet in de gaten.
Als we in dit tempo door gaan komen we in tijdnood, hiermee doelende op de laatste lift naar het dal met als risico een koude overnachting op de Klein Matterhorn.
Als bij toverslag voel ik me leeglopen en moet de moeilijk beslissing maken om terug te gaan, na een korte uitbarsting tegen Rick die me perse mee naar boven wil hebben, bind ik mezelf uit en word Rick bevordert tot touw leider.
Egbert blijft tijdens de discussie op de achtergrond, hij weet dat ik het meen en dat zijn bijdrage de boel laat escaleren. Als Egbert en Rick alleen verder gaan maak ik met gemengde gevoelens nog een foto en draai me om.
Als ik na een paar meter tot mijn heupen wegzak in de zachte sneeuw vind ik het voor vandaag allemaal wel goed, ik doe een schreeuw richting de gegidste groep die voor me uitloopt en de gids reageert razensnel trekt me uit de sneeuw en bind me in zonder me een uitbrander te geven die ik zeker verdiende.
Na drie kwartier lopen komen we veilig aan op het Rosa plateau, de gids bind me uit en ik bedank hem voor het mee lopen, hij duwt me een visite kaartje in mijn hand met de woorden dat ik het volgend jaar maar eens met hem moet doen en neemt afscheid.
Als ik achter me kijk is de Breithorn verscholen in de mist, Egbert en Rick staan dan op het punt om het laatste stuk af te leggen.
De uren die dan volgen zijn lang en van binnen vreet ik mezelf op, ik weet dat ze nog minstens anderhalf uur weg zijn.
Er verstrijken anderhalf uur en ik zie vanuit de hut zo nu en dan groepjes omhoog komen vanuit de mist, maar geen tweemans groep.
De hut word steeds leger en de lift voert geen mensen meer aan iedereen maakt zich klaar om naar het dal te gaan.
Eindelijk zie ik twee mensen vanuit de mist opduiken maar al snel zie ik dat ze rode jassen dragen, het zijn twee Japanse klimmers die volgens eigen zeggen net van de Breithorn komen, als ik vraag of er nog een groep achter hun zit krijg ik een ontkennend antwoord er zit niemand achter hun en ze hebben niemand op de top gezien.
Rick en Egbert verklaren later dat ook zij niemand hebben gezien.
Als ik dit nieuws krijg begin ik toch zenuwachtig te worden, ik kan op geen enkele manier contact maken en weet niet of er iets aan de hand is.
Een mogelijk bivak op de Klein Matterhorn spreekt me ook niet echt aan.
Dan, een half uur na de Japaners doemen er twee schimmen uit de steeds dikker wordende mist op, het zijn Egbert en Rick, ik loop ze tegemoet en feliciteer ze met hun succes en tegelijker tijd spoor ik ze aan om het laatste stuk nog even alles er uit te gooien om de lift te halen.
Als we de klim door nemen op weg naar beneden blijkt dat Rick het vooral op de afdaling zwaar heeft gehad, hij heeft zijn knie verdraait en moet hinkelend naar beneden, daarom duurde het veel langer dan ik had ingeschat.
Na 4 jaar kunnen we dan eindelijk het hoofdstuk Breithorn afsluiten, 4 jaar die ons veel heeft geleerd, 4 keer dezelfde berg die ons geduldig heeft gewezen op de gevaren en het plezier dat klimmen kan geven.
Op naar de volgende !
November 12 Mountain Network Heerenveen2 Julie 2006 werd na een jaren lange afwezigheid weer een klimhal geopend in Friesland.
Onder de tribunes van het Abe Lenstra Stadion in Heerenveen.
Een kleine hal met stamkroeg potentie, klein genoeg om gezellig te blijven.
M.N heeft verschillende wanden, van een vallende wand van 5 meter tot een imposante overhangende wand van 15 meter hoog precies in het midden van de hal, de twee muren die de zijkant vormen zijn 12 en 15 meter hoog.
Gradaties lopen van zeer eenvoudige 3-tjes tot technische 6-en en 7-ens, al moet ik er bij zeggen dat de zware routes minder vertegenwoordigd zijn dan wij zouden willen.
Hier komt binnenkort verandering in zo is ons gemeld.
Het pronkstuk van de hal is echter de boulder achterin de hal, een paddestoel vormig bouwsel van een meter of 4/5, die wanneer beklommen zowaar het Bleau gevoel geeft.
Met enige trots kan ik melden dat deze boiulder geheel is gevuld met onze hersenspinsels. tot mijn spijt hebben we hier niet echt rekening gehouden met beginnende boulderaars, alle routes/boulders zijn moeilijk tot zeer moeilijk en vragen veel van lichaam en geest.
Het toverwoord is vinger kracht dus mocht je een poging willen wagen zorg voor een snap bord.
Helaas is er een minpuntje waar ik niet om heen kan n.l. de hal is overdag alleen toegangklijk voor CIOS leerlingen.
Reden hiervoor is dat CIOS Heerenveen van 9 tot 4 de hal huurt voor het geven van lessen aan haar buitensport studenten. Vanaf 4 uur s'middag's is de hal open voor iedereen en wel tot 11 uur s'avond's.
Wanneer je voor het eerst komt klimmen valt het op dat er iets anders word gedaan dan ergens anders, er word van je verwacht dat je lid word van M.N dit kost echter niets en heeft het bijkomende voordeel dat de eerste twee bezoeken voor rekening van M.N zijn.
Daarna betaal je voor een avond klimmen 10 euro, als je alleen wilt boulderen dan kost een bezoek maar 5 euro.
Ook leuk om te weten is dat je verzekerd bent tijdens je bezoek, iets dat niet standaard is volgens mij.
Rest mij nog te zeggen dat M.N met hulp van de Friese klimmers een strak alternatief is voor grote broer Bjoeks in Groningen welke een uur rijden is voor veel klimmers uit Friesland.
N.B ik zal binnenkort nog info toevoegen over het aantal routes en te beklimmen oppervlak. November 26 Andere buiten actieviteiten : een silo en de TowerZoals iedereen onderhand weet is dat we redelijk veel te klimmen hebben vlak bij huis.
Van deze twee objecten word alleen de tower nog gebruikt, de silo is alleen interesant voor mensen die nog nooit een abseil hebben gemaakt
Egbert, Peter en ik hebben alle drie onze eerste hier gemaakt.
De Tower word nog wel veel gebruikt en zeer geschikt voor beginners omdat de toren vol met gaten zit waarop je zonder moeite omhoog kunt.
Je kan op deze manier veilig klimmen en wennen aan de hoogte en het materiaal.
Toen Egbert, Klaas en ik onze NKBV cursus hebben gedaan hebben we voor en na de cursus uitvoerig technieken geleerd, en nog steeds is dit een dankbaar object om nieuwe dingen in de praktijk op een veilige manier te oefenen.
De toren zelf is in 1951 gebouwd toen de Russen hijgend aan de oost duitse grens klaar stonden om ons ozo intersante landje binnen te vallen.
Omdat dit maar niet gebeurde zijn alle torens op eentje na gesloopt.
Ik ben zeer blij dat dat nu toevallig deze is.
Het grote blok dat naast de toren is te zien op de foto's is een steen die in de buurt is op gegraven, er zitten een paar mooi boulder moves op en zowaar een volledige traverse (die we nog steeds als geheel moeten doen) De Dreikaiser stuhlDe naam zegt het al deze rots bestaat uit drie min of meer los staande blokken, die er in aan zicht uitzien zoals de Mausenloch Turm en de Mauerhaken Turm in de Ith, ze zijn alleen niet zo hoog.
Hier heel veel kleine gaatjes en ribbeltjes, dus een goede "smear" techniek is hier wel nodig.
Sterke vingers ook !
Alleen op het eerste blok zitten een paar beginners routes, op dit blok zitten ook de routes met de grote grepen.
Als regel kun je hier stellen dat de moeilijkheids graad omhoog loopt als je van blok wisselt met het laatste als moeilijkste.
Er zitten hier twee indrukwekkende problemen, te weten Alien en Hexe, te vinden op het laatste blok.
Het is stil rond dit blok en word zelden beklommen, een stap in Alien en je snap precies waarom !
Het blok ligt op een onlogische manier gekanteld, op het eerste gezicht lijken de route te doen maar het blok blijkt stevig over te hangen (zie foto's)
Meerdere pogingen hebben tot nu toe niks opgeleverd, en ik moet toegeven dat ik er wel eens wakker van lig.
De routes worden gewaardeerd op een 9+ / 10- !!! voor Alien en een 8+ /9- voor Hexe, en al zijn dit Duitse waarderingen ze zijn zeker niet misselijk.
Ik heb in de jaren dat we hier nu komen nog nooit, ik zeg nog nooit iemand in deze routes bezig gezien.
Voor wie het het wil proberen, ik accepteer alleen video als bewijs en het shot moet in 1 take zijn gemaakt.
Op het tweede blok zit nog een mooi probleem, naast de route "Falkenhorst" zit nog een probleem en begint onder een grote overhang en loopt links van "falkenhorst" recht onder een tweetal terrassen door.
Egbert is er na een poging of 10 in geslaagd het probleem op te lossen (en ja ik heb video bewijs in 1 take)
Nu nog in een keer ! Konigstein en de Drei Kaiser stuhlDe zwaarste routes, de lastigste rots, en the best fun !
De Konigstein en de Drei Kaiser stuhl, ik neem ze even samen omdat ze naast elkaar liggen, hebben het zelfde wilde karakter als het Plisee dal.
Ook hier gelden de zelfde regels als overal maar er word hier eigenlijk nooit gecontroleerd, klimmers worden hier met rust gelaten.
Het is niet echt een beginners gebied want er zijn maar een paar kalme routes, de rest zit allemaal boven de 5.
Vanaf het parkeer terrein heb je een mooi uitzicht op de wand van de Konigstein zodat je meteen kunt zien hoe druk het is.
De Konigstein is een lange wand op te delen in drie stukken, het linker gedeelte het midden en een rechter gedeelte (ik ga zo uitleggen waarom).
Het is ook de laagste wand, nergens komt hij boven de 10/11 meter uit, al is de langste route 17 meter !
Het linker gedeelte van de wand is het makkelijke stuk en is loodrecht, helaas word er op dit stuk niet meer geklommen hoewel het wel mag.
Wil je als beginner perse klimmen op dit stuk neem dan een kapmes mee want de natuur heeft dit stukje helemaal terug gepakt (dit is geen oproep om het schoon te maken !!.
Voor de gevorderde klimmer is het middelste stuk interesant, het hangt helemaal over en niet te weinig ook.
Er lopen diverse routes door het dak en er moeten veel problemen worden opgelost terwijl je half onderste boven hangt.
Het helpt heel erg mee als je "aapfactor" groot is Dit is eigenlijk de enige rots waar je zo nu en dan je vingers even naar achter wilt laten glijden om ze even in je pofzak te houden, helaas helaas.
Het rechter gedeelte is voor de weer iets meer gevorderde klimmer, hoewel redelijk lood recht de routes zijn hier meer dan crispy.
Veel crimps en zogenaamde "run offs" aflopende grepen waar je eigenlijk alleen "open hand" kan gebruiken.
De Konigstein is de enige rots die bij nat weer droog blijft omdat hij overhangt.
Hiervoor is zelfs een officieel boulder circuit verzonnen, welke onder de overhang door loopt.
Helaas heb ik nog geen foto's van de wand maar hier word aan gewerkt.
November 24 Het Plisee dalAchter de camping van Ibbenburen (voor route zie Brumley) ligt, een tering eind het bos in, een klein dal met twee kleine blokken.
De routes lopen van 3 naar een belachelijke 8, tussen in zit een hoop leuks.
Ook hier mag niet gepoft worden en geldt eigenlijk een helmplicht en een klimmers limiet van 20.
Het is zelden druk dus die 20 klimmers worden bijna nooit gehaald.
Het mooie van het Plisee dal zit in het kleine en de wilde structuur van de rotsen, die veel weg heeft van de Ith.
Ik moet toegeven dat dit toch wel mijn favoriete blokken zijn, hier hebben we na heel lang zoeken en lopen onze eerste stappen op de blokken van Ibbenburen gezet.
De eerste keer dat we hier waren hebben we de eerste dag zelfs niet geklommen omdat we het dal niet konden vinden !
Als je vanaf de camping naar boven loopt kom je als eerste de "touristen felsen"tegen, blijf hier even staan en kijk en voel je even verdrietig want hier mag niet meer geklommen worden.
En ze zijn zo mooi.
Iets verop naar boven kom je een rommeltje van rotsen tegen, let op hier mag wel geklommen worden al is er op de grote blokken geen eer te behalen.
Wie echter even de tijd neemt om door de rotzooi heen te lopen zal een verzameling mooie boulder traverses vinden die bij het masochistische af zijn.
Iets verderop en een stukje naar beneden ligt het Affen dal (het apen dal) hier liggen nog 1/2 blokjes met een handvol korte routes maar is eigenlijk al jaren buiten gebruik, veel groen hier dus.
Voor de mentaal sterkeren onder ons is het een idee om vanuit het Plisee even door te lopen naar de Wolhschlucht, en hier ga je zeker huilen, een los staand blok een mooie rechte wand en een overhangende wand waar de Konigstein bij in het niet valt.
Ook hier mag niemand meer komen, zelfs niet om het even stilletjes te bewonderen, dit stuk is helemaal off limits, voor iedereen
Doe dus heel stil en voorzichtig.
Nog even een tip voor natuur liefhebbers.
Zoek de rots Das Hockende Weib, een heel herkenbare knobbel bovenop een van de touristen felsen.
Hier zit een groot stuk versteend strand waar je de ribbels van het water nog kunt zien.
Ook is het hier na een dag hard klimmen goed toeven met een pint en een spliff.
Nog even een leuke tip, de route Dicke Bertha oder henkel trocken (5) vraag maar aan Rick
Hoe kom ik er ?
Zoals ik al zei het is een tering eind lopen.
Ga bij de camping het bos in en neem het pad dat boven langs loopt, je kunt ook beneden langs maar deze weg is niet zo mooi als dicht tegen de rotsen aan.
Volg het pad tot je bij de Almhof komt een klein cafetje, loop hier door.
Na wat een eindeloos stuk lijkt kom je een bordje tegen met de verlossende woorden "Plisee thal / Kruers steinkuhle.
Ja ook hier kan je met de auto onder de rotsen komen maar is zeer sterk af te raden. Brumley dalHet Brumley ? het Brumley !
Diep verborgen in het Teutoburger woud ligt de grote en indrukwekkende wand van het Brumley, een oude steengroeve die bestaat uit twee wanden verdeeld in drie gedeeltes.
De Proffesorenwand, een loodrechte wand met veel crimps, sector Grosse treppe (de grote trap) met iets meer houvast en wat eenvoudiger routes en de Riessenbecker platte, een liggende plaat ideaal voor beginners.
Om hier te klimmen moet je weten dat deze wand is gekocht door een buitensport bedrijf n.l. Bergsport Sunderman.
Het is dus prive bezit.
Eigenlijk moet je lid zijn van de Bergfreund Ibbenburen (kost 26 euro voor een jaar en een vrije zaterdag voor onderhoud) maar een vriendelijke e-mail naar : verkauf@bergsportsunderman.de doet soms wonderen, zeg er dan bij dat het voor een dag is !
Je mail kan gewoon in het engels.
Mocht je hier klimmen zonder toestemming houd er dan rekening mee dat men je kan vragen om ergens anders te gaan klimmen, maar meestal is er geen probleem zolang je je maar netjes aan de regels houd.
Dit houd in dat je een helm moet dragen en rustig en stil klimt (!?)
Oke, voor wie zich niet aan de regels kan of wil houden even een paar tips.
Wil je hier relaxed en op je eigen manier klimmen ? dat kan ! kom op een dag door de week en niet in een weekend, wanneer de wand vaak in gebruik is.
Is dit geen optie en moet je wel in een weekend (zoals ons) dan raad ik de volgende procedure aan.
Ga vrijdag avond rond een uur of 6/7 van huis, hangt er even vanaf waar je woont zoek dat zelf even uit, parkeer je auto op de parkeer plaats bij camping Ibbenburen, niet bij de camping !! dit word niet gewaardeerd, loop richting het Brumley.
Als je op tijd bent heb je nog net genoeg licht om je tent op te zetten.
Zet je wekker op een uurtje of 6, ik weet het das erg vroeg maar je moet er wat voor over hebben toch ? en je kunt vanaf het moment dat je wakker bent klimmen zoveel je wilt.
Onze ervaring is dat de klimmers in Ibbeburen eigenlijk nooit voor 11 uur s'ochtends komen en minstens 1,5 uur nodig hebben voor ze daadwerkelijk gaan klimmen.
Dit betekent dat je altijd een kleine 4/5 uren ongestoord kunt klimmen.
De ervaring om hier wakker te worden is onbetaalbaar !!!
Ruim wel even je tent op, staat heel lullig als je zegt dat je vroeg bent aan gekomen en je tentje staat nog.
Hoe kom ik er ?
Wanneer je de snelweg (autobahn) afkomt bij Ibbenburen, en dit staat duidelijk aangegeven, sla je rechts af dus niet Ibbenburen in !
rijd gewoon recht door met de weg mee, let goed op de afslag naar het parkeer terrein ligt aan de linkerkant van de weg en vlak na de afslag naar de camping en deze staat goed aangegeven, let dus even extra op.
Goed de auto staat op het parkeer plaatsje dat ik bedoelde, steek de weg over en loop een stukje terug in de richting waar je vandaan kwam.
Aan je linker kant zul je dan een huis zien met daar naast de ingang het bos in, je kunt dit niet missen !
Loop het bos in over het hoofd pad en sla nergens af of omhoog, na een minuut of 10 zul je op een viersprong komen.
Op deze viersprong staat een "bushokje" loop voor het bushokje langs en je zult een pad naar beneden zien, daal hier af.
Het pad waar je nu op staat volg je tot je bij een dam over een gracht bent, je bent hier ook bij een Duits oorlog's monument dus houd je fatsoen !
Steek de dam over en sla rechts af en volg dit pad tot je afslag rechts ziet, dit pad gaat steil naar boven.
Ga omhoog en je staat voor de ingang van het Brumley !
Zoals je ziet heb je licht nodig om hier fatsoenlijk te komen, normaal doe je over de wandeling tussen de 20 en 30 minuten (met daglicht dus) onze nachttocht duurde een klein uurtje !
Er is een manier om met je auto in het Brumley te komen maar dit valt onder het kopje : Niet de bedoeling tenzij je lid bent van boven genoemde bergfreunden.
Zou je dit wel graag willen dan raad ik aan de omgeving goed te bekijken, het heeft ons bijna 2 jaar gekost om uit te vinde hoe dit moest, en de Duitsers zijn op dit punt niet echt mede deelzaam.
Nee ook ik ga dat hier niet doen. November 21 Osnabrucker Wand of DuwelskerkeDeze wand lijkt op die van het Brumley, ook een steen groeve, alleen is hij een stuk smaller.
Het is wel het hoogste blok van de vier rond Ibbenburen, 35 meter op het hoogste punt.
De Osnabrucker word gepacht door de Twentse Alpinisten Vereniging, zij zorgen ook voor het onderhoud.
Ook hier geldt een strenge helmplicht al is de controle iets minder streng dan in het Brumley.
De wand zelf is op te delen in een rechter gedeelte waar de minder zware routes in zitten en een linker gedeelte waar de zwaardere routes zitten, met als hoogte punt route 2 helemaal achterin, een strakke 8.
Dit is tot nu toe de enige 8 die we hebben geklommen en als je er goed naar kijkt is het eigenlijk een boulder omdat de crux helemaal aan het begin van de route zit, alles er boven is een lagere graad.
De Osnabrucker ligt bijna altijd in de schaduw, s'ochtends vroeg en tegen het einde van de middag komt de zon even op de wand.
Het moet dus al een tijdje droog zijn wil deze wand goed in conditie zijn.
Ondanks dat hij er een beetje groen uitziet is het hier goed crimpen.
Er kunnen hier ongeveer 20 klimmer's gelijktijdig klimmen, al word het ons dan te druk.
De Osnabrucker is wat mij betrefd ook de enige wand waar redelijk veilig kan worden voogeklommen omdat hier redelijk veel haken zitten en omdat de wand hoog genoeg is om een voorklim klapper te kunnen maken.
TIP! als je niet kan voorklimmen is dit geen goede wand om op te beginnen.
TIP 2 kijk helemaal achterin even over de rand, hier zit een waanzinnig mooi amfitheater waar helaas niet meer word geklommen maar waar je geweldig kan fantaseren over hoe het zou zijn als er nog zou worden geklommen.
Zowel de Osnabrucker als het Brumley hebben een schuilhut bij de wand staan, deze is bedoeld om te schuilen bij regen maar kan ook goed worden gebruikt als bivak hut.
Dat dit niet de bedoeling is lijkt mij vanzelf sprekend, zorg er dan ook voor dat wanneer je dit doet je A: laat aan komt bij voorkeur in het donker en B: heel vroeg weer wakker bent, ik stel voor bij first light, een belevenis !
Hoe kom ik er ?
Als je Ibbenburen binnen rijd neem dan op de eerste rotonde afslag rechts, rijd dan door op deze weg tot de volgende rotonde neem ook hier weer afslag naar rechts.
Een eindje verder op kom je op een V-splitsing, neem de rechter weg en rijd deze helemaal af.
Onderweg kom je door een klein buurtje als je hier door heen bent kom je op een T-splitsing, ga hier weer rechts af.
Let nu goed op want nu komt het lastigste stukje.
Zowel de wand als het parkeer terreintje zijn vanaf de weg niet goed zichtbaar, al liggen ze allebei naast de weg !
Ongeveer 200 meter na de T-splitsing ligt aan de rechter kant van de weg een klein parkeer terrein, omdat het pad er naar toe naar beneden loopt zie je dit niet goed.
Op letten dus wij zijn er de eerste paar keer rustig aan voorbij gereden.
Als de auto dan staat stap je over de weg en een kort pad naar boven leid je naar de wand (2 minuten lopen !) November 14 Ibbenburen : een vergeten hoekje DuitslandEven over de grens bij Enschede, als je hard rijd ongeveer 30/40 minuten, ligt het dorpje Ibbenburen.
Ibbenburen is de trotse eigenaar van 4 kleine klim gebieden die vreemd genoeg niet echt bekend zijn bij klimmend Nederland. Graag wil ik hier verandering in brengen door jullie te laten zien wat hier zoal kan worden gedaan, en dat is best veel.
Bij geplaatste foto's geven een indruk van wat te verwachten.
De routes hier zijn nergens hoger dan 25 meter en lopen van gradatie 2/3 (te vergelijken met een Altrex ladder) tot gradatie 9 (bedoeld voor Gecko's, ja idd die hagedisjes) Let wel dit zijn Duitse waarderingen en liggen iets onder het hal systeem, een Duitse 7 is in de hal een vette 6a.
DE ROTSEN, DE REGELS.
De rots hier is redelijk goed te vergelijken met de Ith, het zwaar overklommen en door regels en sluitingen geplaagde klimgebied twee uren verderop.
De samenstelling van de rots is het zelfde nl. zandsteen maar is veel compacter en de gaten structuur van de Ith ontbreekt hier, op een paar rotsen na, bijna helemaal.
De nadruk ligt hier vooral op crimp greepjes, mono's en bi's, zoals je ziet een feest voor je vingers.
Helaas is het hierdoor niet echt een beginners gebied, al worden hier wel instructie weekends gehouden door de Twentse Alpinisten Vereniging en de Bergfreunde Ibbenburen (meer hierover in DE REGELS)
Wij klimmen hier zeer regelmatig, als we kunnen bijna ieder weekend of zomaar een losse zaterdag, en na 4 jaar is er nog steeds genoeg te ontdekken en te klimmen.
In deze 4 jaar hebben we nu alles onder de 7 geklommen, met reeds een paar 7's op onze namen, rest ons nog de rest van de 7 en alles daar boven.
Helaas zijn we niet echt consequent met trainen dus nog 4 jaar behoort zeker tot de mogelijkheden.
DE REGELS.
Ja ook hier zijn regels, het zijn er niet veel maar overtreding levert een hoop rotzooi op (zie de rest van Duitsland, Belgie en Luxemburg)
Eerste regel : Poffen mag niet ! dit beschadigd de rots en ziet er smerig uit, en zeg nu eerlijk klimmen zonder pof bied weer een nieuwe dimensie, niet doen dus.
Tweede regel : Ieder gebied heeft een limiet aan hoeveel mensen er mogen/kunnen klimmen dit loopt van 20 tot 30.
Hoewel er geen controle is, is het slim om gewoon even door te lopen als een blok " vol " is.
Er is genoeg te klimmen, en netjes wachten en kalm blijven word vooral door Duitse klimmers gewaardeerd.
Derde regel : Het dragen van een helm is verplicht ! ook hier geldt weer dat er geen controle is (behalve op de Osnabrucker Wand en het Brumley dal, maar meer hierover verder op)
Het ziet er niet uit, geef ik graag toe, maar alle blokken zijn van boven vrij te belopen ook voor dagjes mensen die heel vaak even over de rand willen kijken en daarmee stenen richting klimmers/zekeraars sturen.
Zelfs van een meter of 6 zijn stenen gevaarlijk, bekijk dus zelf welk risico je wilt lopen.
Vierde regel : Er mogen geen nieuwe routes worden gemaakt, ook mogen er geen oude routes opnieuw worden geopend of schoon gemaakt.
What you see is what you get, en als je goed kijkt is er tussen alles wat je wel mag beklimmen genoeg leuks te verzinnen wat niemand voor jou heeft gedaan.
Let dus goed op.
Vijfde regel : Deze regel is eigenlijk meer goed fatsoen en je zult hem dan ook nergens op bordjes aan treffen, Laat niks achter aan rotzooi, de jeugd van Ibbenburen doet dat voor jouw en jij krijgt de schuld.
Neem geen radio's mee je bent hier in een natuur gebied met een hoop zeldzame diertjes en plantjes.
Dit waren de regels, het zijn er niet veel maar hou je er aan als je hier komt.
Denk er goed over na dat hier vroeger veel meer geklommen kon worden en dat de 4 kleine gebieden die ik hier wil promoten nog bestaan dankzij de handhaving van deze regels.
Ik geef van ieder gebied een korte beschrijving van hoe er te komen en wat er te doen is.
De topo van het gebied is nog steeds verkrijgbaar en wel bij de camping beheerder van de camping van Ibbenburen.
November 13 Boulder circuit Sneek (een update)Even een update over het cicuit in Sneek. Het circuit bestaat nu uit ongeveer 6/7 boulders verspreid over de stad met nog een stuk of drie projecten waar we ons nog in vast moeten bijten. Over het algemeen zijn de problemen rond de 5 of 6 gewaardeerd ( hal gradatie ) met een paar 4tjes. Het grootste probleem is SPLEET NORMANDIA, na ettelijke pogingen hebben we deze een 7 gegeven (zie foto) Het probleem of problemen zit em in de eerste plaats in de lengte van de te maken sprong, die is voor mij al aan de hoge kant en ik ben 1.86. Iedereen onder deze lengte moet het springen goed beheersen. Probleem twee zit in de opstap zelf, start begint met een onderhandse greep die op zich groot genoeg is maar haaks op de spring richting zit, daarbij komt nog dat het beton heel erg smooth is, eigenlijk te smooth.
Een houten zij wandje bied enige hulp maar staat nog vreemder om de spring richting.
Probleem drie zit in de volgende pas, als je de sprong maakt moet je rechter been hoog worden op gezet omdat je niet aan een arm kan blijven hangen, dit kost je namelijk je vingers, je moet tegen druk kunnen geven.
Daarna is het een kwestie van beide handen in de spleet en langzaam uitdrukken en je kunt de rand vast pakken.
LEPRECHAUN.
Een recht toe recht aan Dyno met een 5 als waardering.
Niet moeilijk maar wel oppassen als je mis grijpt kun je een behoorlijke stuiter maken.
De opstap is (alweer) voor kortere klimmers iets moeilijker, maar dit is met een klein sprongetje goed op te lossen.
Je wandelt langs de deur opening naar boven tot je een goed zit kunt maken, dan is het simpel een snelle beweging naar boven en je vingers in een horizontale spleet plaatsen. When done proper there's a pot 'o' gold.
Voor de liefhebbers is deze ook te doen als Double Dyno
|
|||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
